(on)betaalde arbeid & autonomie

hoe zorg jij ervoor dat je naast je baan voldoende tijd hebt voor zaken die ook je aandacht en tijd vragen? van de opvoeding van je kinderen tot mantelzorg? de afgelopen jaren heeft de overheid een steeds groter beroep gedaan op mensen zelf, maar zoals we nu zien zijn er zelfs al jongeren die hierdoor een burn out oplopen en een achterstand op school of studie hebben, gezinnen die er aan onderdoor gaan, mensen die zelfs hun woning op moeten zeggen en werkgevers die medewerkers ziek zien worden. we zijn er dus bij gebaat hier wat aan te doen zonder weer in de bureaucratische reflex van rechtmatigheid te schieten.

we zijn daarom ook voorstander van de meest rechtse afbeelding, waarin de systeempijn wordt weggehaald. we snappen dat vrijheid bestaat bij de gratie van kaders en dat het een bepaalde structuur moet hebben. we vragen ons alleen altijd af: wat was het achterliggende idee achter het systeem.

kuznets

laten we 100 jaar terug in de tijd gaan. de amerikaanse regering wilde in de crisis weten wat de omvang en de waarde van het land was. kuznets bedacht het gdp – bij ons bekend als het bbp, het bruto binnenlands product. deze maatstaf gebruiken we om de economie (economische groei) aan te duiden. maar wat zij kuznets bij het publiceren van deze maatstaf, we zouden ook oog moeten hebben voor onbetaalde arbeid zoals zorgtaken. alhoewel dat maatschappelijk erg belangrijk is zijn we dit wel vergeten.

emancipatie

zeker nadat er in de jaren 80 meer vrouwen de arbeidsmarkt op kwamen. het idee erachter was dat werk goed was namelijk emancipatie. maar omdat de meeste mensen nu druk waren op het werk was er geen tijd voor de zorg van kinderen, het huishouden, naasten zorg. onbetaalde arbeid werd dus betaalde arbeid. de oude rolpatronen werden doorbroken en gelijkwaardigheid (daar waar emancipatie naar verwijst) was uiteraard een goede ontwikkeling. zonder dat er feitelijk iets anders gedaan werd en  in combinatie met de toenemende bevolking zorgde ook voor een toename van de economische indicator BBP.

participatiesamenleving

we zitten nu in een tijd waarin er veel van mensen zelf gevraagd wordt. de participatiesamenleving. maar waar we verwachten dat mensen zelf dat opvangen zien we dat dit ook voor organisaties een uitdaging is want een deel van het ziekteverzuim ontstaat niet op het werk maar door zaken die privé spelen.

oplossing

we hebben hier een 2-delige oplossing voor en het maakt ons niet uit of je studeert,kinderen hebt, een ouder of een partner die zorg nodig heeft. we geloven in wederkerigheid, gelijkwaardigheid en vertrouwen. een oplossing die gebruik maakt van de kennis op het gebied van motivatie en dat begint bij autonomie. we zijn ervan overtuigd dat als mensen meer autonomie over hun tijd hebben ze betere in staat zijn zorgtaken op zich te nemen zonder dat dit ten kosten gaat van hun eigen gezondheid. zonder dat we dit volledig bij de mensen zelf of alleen de werkgevers en de overheid leggen.

zuinig op belastinggeld

iedereen snapt dat zorg en zorggeld schaars is. mensen stappen niet voor de lol naar de bureaucratische overheid toe. een stukje eigen verantwoordelijkheid en omkijken naar elkaar is een mens niet vreemd, behalve als iedereen onder druk komt te staan dan verliezen we de menselijkheid. laten we die druk wat verlichten voor iedereen.

dat doet de overheid door het hele stelsel van aan te pakken en een basisinkomen in te voeren en dat doen werkgevers door meer flexibiliteit te geven en minder op uren te controleren. we weten immers dat uren nauwelijks meer een indicator is van resultaat. dat terwijl juist tijd schaarste is als je meer onbetaalde werkzaamheden doet. we hebben de afgelopen jaren betaalde arbeid overgewaardeerd (en met name het maken van uren) en onbetaalde arbeid ondergewaardeerd. wist je dat 2/3 van de ontwikkeling van een kind door factoren buiten het onderwijs om wordt bepaald?

andere uitdagingen?

dit in combinatie met andere uitdagingen zoals hoge studieschuld, vele flexwerkers en zzp’ers en banen die financieel minder aantrekkelijk zijn is het tijd voor de politiek om uit hun ideologische schuttersputjes te komen en een pragmatische oplossing toepast die zowel goed voor welzijn als welvaart is. een oplossing die tweepartijdig is en waar dus zowel sociaal als liberaal nederland achter zou kunnen staan.

denken en doenvermogen

waar de overheid netzoals organisatie meer naar zelfsturing gaan en het paternalisme achter zich laat. we moeten het denken en het doen weer bij elkaar brengen. iets wat door het scientific management uit elkaar gehaald is. de mensen op de werkvloer moesten vooral doen en niet denken, dat deed het management. daarom moeten we het denken en doenvermogen weer bij mensen zelf houden. want wat weet immers beter wat goed voor je is dan jijzelf?

er is een mismatch tussen wat bedrijven en organisaties doen en wat wetenschap weet.

check de link voor het verhaal van andrew yang >> https://www.youtube.com/watch?v=-yfFSqNgSaw&feature=youtu.be

 

 

 

 

Geef een reactie