werkvierentwintig

je vraagt je misschien af, wie er achter werkvierentwintig zit. daarom stel ik mij graag even voor. dat weet jij iets meer over mij. ik ben de middelste van 3, een oudere broer en een jongere zus. inmiddels oom en hondenliefhebber. naast mijn studie economie, accountancy & control gewerkt bij een stratenmaker en bij een makelaar. daar heb ik geleerd om theorie met praktijk te combineren: waar denken en doen samen komen of zoals barry schwartz het noemt: praktische wijsheid.

mijn masterscriptie heb ik geschreven bij de politie over het effect van management control op de motivatie van de medewerkers. nog steeds een actueel onderwerp. na het afstuderen 5 ongelukkige maanden gewerkt bij een gemeente ben ik voor mijzelf begonnen. ik kreeg geen voldoening van het systeem tevreden houden en heb met piepende banden en met een bore-out in de achterzak de organisatie verlaten. vele zulle het omschrijven als een bullshit baan.

when employees anticipated experiencing idle time, they also slowed down their work pace. this is because people dread idleness and boredom

wist je dat het aantal bore-outs enorm is toegenomen? met name onder jongere en onder vrouwen. dit kan zowel kwalitatief als kwantitatief van aard zijn. ofwel je wordt te weinig uitgedaagd ofwel de werklast ligt te laag. laat mensen nu een hekel hebben aan verveling (idle time). alhoewel het vanuit motivatieoogpunt wel een erg interessante casus is, is het niet de start die je wil maken.

mijn verwondering kwam vooral vooruit uit een hoge mate van autonomie en zelfstandigheid tijdens de studie om vervolgens in een grote mensen baan te komen waar de structuren veel minder vrij (zelf beklemmend) zijn.

a good days work

als triatleet ben ik altijd op zoek naar de perfecte balans tussen inspanning & ontspanning. hoe zorg je ervoor dat je (trainings)arbeid het meest tot zijn recht komt? taylor noemde dit ‘a good days work’. welke inspanning kan je vandaag doen zodat je morgen ook 1oo% bent. de huidige werkweek is ineffectief en zelfs contraproductief (na ’24 uur’). de ideale werkdag ligt tussen de 4 en de 6 uur met een flinke dosis autonomie en flexibiliteit. zonder je vast te pinnen op tijd (of locatie).

veel mensen zijn ook ‘stressed for time’ ik heb een allergie voor bureaucratie en ben verzot op alles wat met economie, welzijn, control en motivatie te maken heeft. ik help daarom organisaties met het verbeteren van hun (financiële) gezondheid. ik vertaal wetenschappelijke inzichten in praktische en pragmatische toepassingen. vaak een tikkeltje rebels, maar meestal wel met nuance en een vleugje humor. tijdens mijn dag ben ik dan ook het liefst in het water, het bos of op de fiets te vinden. de beste ideeën en oplossingen ontstaan als ik met mijn teckel tessa wandel.

 

wandelen, natuur en zachte fascinatie

wist je dat de meest slimme mensen de ochtend gebruikten om dingen uit te werken en de middag om dingen te bedenken, door gematigd te bewegen. van daniel kahneman tot albert eistein. allemaal gebruikte ze de middag om rustig te wandelen. de combinatie tussen bewegen en de ‘zachte fascinatie’ van de natuur helpt om beter na te denken.

in a modern workplace like ours, where staff feel hugely valued, reducing working hours doesn’t mean compromising on quality. work is not just sitting at a desk for a set number of hours every week; it’s about what you do, how productive you are and delivering excellent services for communities.

proximity bias leidt tot presenteïsme.

8 uur per dag op een stoel zitten en naar een beeldscherm staren staat natuurlijk niet gelijk aan werken. toch zien we aanwezigheid en (digitale) zichtbaarheid vaak als werk. temeer omdat men ‘uren moet maken’.  als je zoomt mag je camera echt wel uit (zoomfatigue). je fysieke of digitale zichtbaarheid (proximity bias) zegt niks over je motivatie, betrokkenheid en of inzet. werken gebeurt niet per definitie achter een laptop of op locatie en van lange dagen maken word je niet productiever. dit geldt voor de bouwvakker, de zorgmedewerker maar ook voor de docent en de accountant.

zelfoverschatting en de illusie van superioriteit

we leiden aan zelfoverschatting (optimisme bias) maar ook aan de illusie van superioriteit (ik kan beter tegen lang werken, alcohol, weinig slaap dan andere + ben een betere chauffeur dan het gemiddelde). langer werken (structureel) draagt niet bij aan het uiteindelijke resultaat en ook niet aan je gezondheid. maar dat is niet het hele verhaal. de manier waarop we werken is nog gebouwd op het scientific management, een niet wetenschappelijk managementfilosofie, waarin we het denken en het doen van elkaar gescheiden hebben. toch houden we nog steeds vast aan dit beeld over mens, werk & inkomen, barry schwartz noemt het oude idee technologie. ipv oude technologie van dingen blijkt dat minder snel te veranderen zolang mensen denken dat het waar is. 

sociale innovatie als voorwaarden voor technologische innovatie

werkvierentwintig richt zich op sociale innovatie binnen de arbeidsmarkt. samen lossen we de tekorten op de arbeidsmarkt op, helpen we mensen fit en gemotiveerd te blijven en zorgen we er samen voor dat organisaties optimaal functioneren. 

• willen jullie een aantrekkelijkere organisatie worden waarin er relaxter en effectiever gewerkt wordt?
• willen jullie overstappen op de 4 daagse werkweek en kunnen jullie daar wel wat hulp bij gebruiken?
• willen jullie deelnemen aan een pilot van werkvierentwintig?
• willen jullie mij inhuren voor het maken van een podcast, lezing of andere activiteit?neem dan contact met mij op: info@werkvierentwintig.nl