over ons

werkvierentwintig is opgericht in 2018 door louis goulmy met als doel een gelukkigere en gezondere samenleving te creëren. dit doen we met name door een andere kijk op arbeid. wij zijn ervan overtuigd dat de huidige kijk op arbeid negatieve effecten heeft op ons welzijn (duurzaamheid & vitaliteit) en op de bedrijfsresultaten. de belangrijkste aspecten van motivatie zijn betrokkenheid, autonomie en vooruitgang.

it’s about progress not perfection, uit de film the equilizer.

bewegen

wij geloven dat je naast betaalde arbeid ook bijzonder veel toegevoegde waarde kan leveren door onbetaalde activiteiten te doen. of dit nu gaat om het ouderschap, een te studie volgen, mantelzorg te verlenen voor een naaste, te sporten, vrijwilligerswerk te doen of niks te doen lekker ontspannen, sporten en chillen. dit stelt je daarna weer in staat om de andere activiteiten beter te doen. ja sporten noemen wij 2 x, bewegen vinden wij erg belangrijk.

met sportvierentwintig bieden we een online sportprogramma aan. waarin we de fysieke en cognitieve gezondheid verbeteren. uit onderzoek blijkt dat dat voldoende is om zelfstandige nieuw gedrag en nieuwe gewoontes aan te leren. daarmee vragen we inzet van werkgever en medewerker. dit zorgt voor gezondere medewerkers, lager ziekteverzuim en lagere zorgkosten over tijd.

bureaucratie

we zijn dwars van onnodige bureaucratie. we vertrouwen op de professionaliteit van de mensen in onze organisatie (en daarbuiten). de erfenis van het scientific management in combinatie met de wortel en de stok hebben geleid tot verantwoordingsdrift. in de theorie heet dit coercive control. dan ariely geeft aan dat bureaucratie vanuit wantrouwen 1 van de grootste “drijfverenkiller” is.

24=40

bij werkvierentwintig gaat het niet alleen om de werkduur, want uit onderzoek blijkt dat als mensen hun werk leuk vinden, ze eerder meer tijd aan hun werk willen besteden. daarom hanteren we een 24=40 logica. je bent vrij om langer te werken, maar vinden dat we dat mensen niet kunnen verplichten. er zit zelfs een perverse prikkel in ons systeem waardoor we uren nog steeds erg hoog waarderen (en minder gedaan krijgen).

het schiet dus voor organisaties en voor het individu niet zoveel op om deze prikkel in stand te houden. jouw tijd, wordt weer jouw tijd. de tijd van lange dagen en uren maken is voorbij. de mens is niet gemaakt voor structureel lange dagen. we gaan er significant minder van functioneren en worden er minder vitaal van. zo kunnen we tot op latere leeftijd en in combinatie met andere levensgebeurtenissen werk en privé beter combineren.

daarom vinden wij ook dat pensioen naar 18 moet. het concept pensioen kennen ze in de blue zones niet. een actief leven hoeft geen gejaagd leven te zijn, maar mensen voor die tijd of na die tijd afschrijven is voor niemand goed.

voor wie

we zijn er voor die mensen die geloven dat werk anders ingedeeld kan worden. we zijn er voor die mensen die denken dat het anders kan en anders moet. voor werkgevers die stoeien met betrokkenheid, ziekteverzuim, gebrek aan pro-activiteit,

we zijn er voor de organisaties die de durf hebben om deel te nemen aan dit experiment en we zijn er voor de organisaties die nog niet weten hoe, die twijfelen, maar die het bovenal belangrijk vinden dat duurzaamheid ook gaat over het leven van mensen (en de gezinnen) met uiteraard oog voor het bedrijfsresultaat. ze kunnen elkaar namelijk positief versterken als we het op de juiste manier aanpakken.

nog niet helemaal overtuigd: bekijk dan onderstaande fragment. het gaat hier over idee technologie.

waarschuwing:

we zijn the a-team onder de organisatieadviseurs. een tikkeltje rebels omdat gezonde tegenspraak noodzakelijk is om organisaties goed te laten functioneren. zoals je van werkvierentwintig mag verwachten is onze dienstverlening anders dan reguliere bureaus. veel organisatieadviseurs verhuren fysieke tijd (uren).

dit wordt regelmatig door de mensen zelf een urenfabriek genoemd, zit bomvol verantwoordingsdrang, bureaucratische onzin en is volledig gebaseerd op een ouderwetse fabrieksmindset op mens & arbeid. wie betaalt voor uren krijgt uren, zonder de creativiteit en vindingrijkheid. terwijl nadenken het beste gaat als je met de hond wandelt, een rondje fietst of lekker even gaat zwemmen. dan komt je brein in wat heet het default network modus.

aanwezigheidsplicht, tijd als proxy voor resultaat… en het vaststellen of iemand ‘werkt’ of niet kan niet meer in een kennisintensieve samenleving. het werkt zelfs averechts op resultaat, motivatie en welzijn. we zijn van zichtbaar klokken naar onzichtbaar klokken gegaan. wij vinden het urencriterium voor ondernemers by far ook het meest achterhaalde criterium van ons belastingstelsel. in loondienst vinden wij het al behoorlijk twijfelachtig.

lees het voorbeeld van bart, gebruikt door de belastingdienst (en dat is geen grap).