er gaat bij de aanpak van genderongelijkheid veel aandacht naar werving en quota, maar niet naar de verouderde inrichting van ons werksysteem. expert Louis Goulmy pleit er in zijn expertblog voor dat de 4-daagse werkweek de standaard wordt, om zo de patriarchale ‘mannennorm’ te doorbreken en de loonkloof te dichten.
heb jij de zin ‘als je je uren maar maakt’ wel eens gehoord? het is een vorm van surrogaat autonomie. we hebben de zichtbare prikklok ingeruild voor onzichtbaar klokken. fundamenteel hebben we daarmee weinig veranderd. de ideale werkersnorm is nog steeds springlevend (en grotendeels gebouwd op de man als kostwinner).
vraag jij je soms ook wel eens af, waarom is een werkdag 8 uur? niet max 8 uur, maar minimaal 8 uur? dan ben je hier aan het goed adres. vanaf 1 mei starten we met een pilot, 6 weken lang een 4 daagse werkweek met werkdagen tussen de 4 en de 6 uur (als je werkgever het vraagt: zeg 6 uur, want bij 4 vallen ze van hun stoel af).
ai maakt ons productiever. dat is tenminste de belofte. maar onderzoekers van de boston consulting group waarschuwen ons. in een studie onder 1.488 amerikaanse medewerkers ontdekten zij een nieuw fenomeen: ai brain fry. cognitieve overbelasting als direct gevolg van het werken met meerdere ai tools tegelijkertijd.
ooit gehoord van a.i. sycophancy? het is 1 van de minst besproken onderwerpen als het gaat om a.i. we gebruiken a.i. steeds vaker: voor advies, analyses, e-mails, zelfs columns. ondertussen zien we startersfuncties vooral bij kenniswerk afnemen en blijkt de beloofde tijdswinst beperkt, maar zien we wel wat a.i. vooral doet: het intensiveert werk. a.i. maakt ons werk niet lichter, maar intensiever. en waar we met a.i. veel meer voor moeten oppassen is: vleierij.
onlangs werd ik getipt op het boek: the brain at rest geschreven door joseph jebelli, een neuropsycholoog die zich verdiept heeft in hoe we snakken naar meer rust. het boek sluit direct aan bij het rapport van de raad van de volksgezondheid en samenleving (op de rem). we zouden meer lummeltijd moeten hebben. beide leveren wat mij betreft een mooie bijdrage aan ons hele debat over werk. niet alleen neemt het aantal burn-outs toe, maar ook de bore-outs. hoe kan dat tegelijkertijd waar zijn?
de belofte van ai is enorm. toch blijven de vruchten van deze nieuwe technologie beperkt te zijn. we weten nieuwe technologie, zoals ai nog onvoldoende in te zetten in een hogere productiviteit. de snelheid waarmee we nieuwe technologie überhaupt adopteren is beperkt. het grote probleem met technologie (en dus ook ai) is dat de adoptie ervan altijd even op zich laat wachten
thuiswerken en stiekem even wat anders gaan doen? het gebeurt aan de lopende band. maar voordat je nu witheet wegtrekt over de mensen die thuiswerken en zich bezighouden met andere dingen dan werk ‘onder werktijd’ bedenk je dan eens: wat doen we hele dagen op kantoor? presenteïsme is niet meer van deze tijd.
het valt mij de laatste tijd steeds meer op: mensen die minder gemotiveerd aan het werk gaan. daarover klagen, maar geen mogelijkheid zien waarop het in de organisatie anders wordt. tegelijkertijd hebben ze wel het gevoel vast te zitten aan de organisatie, zonde als je het mij vraagt. de prijs die mensen voor werk betalen
kan een kortere werkweek werken zonder dat resultaten, kwaliteit of continuïteit onder druk komen te staan? in zweden en noorwegen is er wederom een succesvolle pilot afgerond op basis van de 4-daagse werkweek. na twee jaar voorbereiding en een pilot van zes maanden is het antwoord helder: ja, mits organisaties anders gaan werken.
gemeenten komen handen tekort en zoeken naar creatieve oplossingen. dat was de kop van het nos artikel over het onderzoek van a&o fonds gemeenten om de dreigende tekorten tegen te gaan. gemeenten hebben te maken met 3 ontwikkelingen: structurele arbeidskrapte, vergrijzing en stijgende werkdruk. er is gemeenten dan ook alles aan te doen om er voor te zorgen dat mensen bij hun willen (blijven) werken. precies dat was ook het vraagstuk bij een britse gemeente, south cambridgeshire district council in 2023. met het oog op duurzame inzetbaarheid (we moeten allemaal langer doorwerken) is deze casus dan ook erg interessant. ook in nederland.
je hebt het vast wel meegekregen. de aow-leeftijd gaat omhoog, 1 op 1 met de levensverwachting (ipv 2/3). alhoewel de groei van de levensverwachting door corona wat gestagneerd is lijkt het er toch op dat we met elkaar ouder worden.ons systeem piept en kraakt. we leven lang dus we moeten langer doorwerken (anders wordt het systeem onbetaalbaar). in 2040 is 25% ouder dan 65. het aantal werkende per gepensioneerde daalt
het is nu 2 weken in het nieuwe jaar en grote kans dat je goede voornemens al weer gesneuveld zijn. logisch ook, we doen ze vaak bovenop een vaak al een druk programma, maar zelden laten we iets weg. 3 x sporten in de week lukt niet omdat je afgemat thuis komt, er zoveel te doen is, de kinderen om hulp vragen of dat project op het werk weer eens uitloopt.
werk jij 4 x 9 uur om toch die fulltime aanstelling en bijbehorende salaris te behouden? dat klinkt misschien als een slimme oplossing, maar op de lange termijn is het schadelijk voor zowel jezelf als de organisatie. wij begrijpen dat veel mensen deze keuze maken. ons huidige systeem koppelt uren aan salaris, wat ertoe leidt dat mensen 4 x 9 uur werken om hun fulltime salaris te behouden. maar is dit wel echt verstandig?
waarom de 4-daagse werkweek ons helpt bij het oplossen van de krapte op de arbeidsmarkt? oke, je leest dit en je denkt vast en zeker: je bent niet helemaal goed snik. hoe kan minder (lang) werken nu de krapte op de arbeidsmarkt oplossen als iedereen zegt dat 2 á 3 uurtjes per week de oplossing is. zit je er klaar voor?
pizza’s zijn een hele goede metafoor voor het leven. je kan ze in allerlei varianten eten en soms brand je je mond, maar ze zijn vooral het lekkerste als je ze met andere kan delen. toch gaat de pizza logica niet altijd op. de pizzalogica gaat als volgt en komt van de grap: hoeveel stukken wil je je pizza hebben, waarop de klant zegt”doe maar 6 want 12 kan ik er nooit op”.
he slome duikelaar, kon je je bed weer eens niet uitkomen? is dit wel eens tijdens je gezegd gedurende je pubertijd? grote kans van wel. het puberbrein ontwaakt nu eenmaal wat later dan dat van al die boomers. het was een pure kwelling om uit je bed te komen en dan ook nog om 08:30 duits, wiskunde of natuurkunde te moeten volgen. goed nieuws! het ligt niet aan jou. gebruik deze smoes in de oneindigheid. feit is: je wordt gewoon sociaal gemarteld.
soms gaat een post op linkedin viraal, zo ook deze. 2 dingen die ik ervan geleerd heb. 1: schrijf over een onderwerp dat leeft (mensen worden zzp’er omdat ze ‘klaar zijn met de huidige manier van werken en ‘uren maken’) en 2: gebruik altijd een sportieve foto van jezelf met een ezel (om deze grap te snappen is het handig om even hier te kijken. tot zover mijn tips om een post bereik te geven (knipoog). zit je er klaar voor dan komt de originele post hieronder in blogvorm.
waar stoeien jullie dit jaar mee? is dat het behouden en of aantrekken van medewerkers, is dat het ziekteverzuim, gaat het over motivatie of tegenwoordig de term werkgeluk? zijn jullie druk bezig met duurzame inzetbaarheid & vitaliteit of speelt werk-privé balans een grote rol.